داده مىشد چشم خود را بيرون آورد تا توبه‌اش پذيرفته شود و حال آنكه توبهء ما در اين مورد عبارت است از نگهداشتن چشم از گناه و توبه با قلب و تصميم به دوباره انجام ندادن آن . ( 1 ) همچنين اگر عضوى از اعضاى ايشان به بدن زن نامحرم برخورد مىكرد ، مىبايست آن عضو را از بدن خود جدا كند و حال آنكه توبهء ما در آن مورد پشيمانى و دوباره انجام ندادن آن است . ( 2 ) برخى از ايشان پوشيده و در خلوت اگر گناهى انجام مىداد ، گناه او بر در خانه‌اش نوشته مىشد كه فلان ، پسر فلان ، دوش ، مرتكب اين گناه شده است و سروشى از آسمان بر او اين ندا را مىداد و رسوا مىشد و رازش آشكار مىگرديد و حال آنكه هر كس از ما گناهى كند و آن را از چشمها پوشيده بدارد خداى به فرشتگان خود مىگويد : اين بندهء من گناه خود را از همنوعان خويش پوشيده داشت ، زيرا اعتقادش به آنان اندك است و حال آنكه به من پناه آورد كه شايد رحمت من او را فرا گيرد . گواهى مىدهم كه به سبب اعتقاد او به رحمت من آن گناهش را بر او بخشيدم . و چون روز رستاخيز اين بنده براى حساب نگهداشته شود ، پروردگار به او مىفرمايد : اى بندهء من ! اين من بودم كه اين گناه را در دنيا بر تو پوشيده داشتم و امروز هم آن را بر تو پوشيده مىدارم . ( 3 ) از جمله فضيلتهاى ديگر اين امت ، اين است كه گروهى از فرشتگان گرامى براى آنان به آمرزش خواهى و طلب رحمت از خداوند متعال گماشته شده‌اند . خداوند متعال در اين مورد فرموده است : « فرشتگانى كه عرش خدا را بر دوش مىكشند و آنان كه بر گرد عرشند به ستايش خداى خود تسبيح مىگويند و به او ايمان دارند و براى اهل ايمان از خدا آمرزش مىطلبند . » ( آيهء هفتم سورهء غافر . ) ( 4 ) ديگر آن است كه خداوند متعال اين امت را در اين جهان به منزلهء گواهانى بر خلق گماشته است و در آخرت هم آنان را گواه و شفيع قرار داده است و پيامبر ( ص ) فرموده‌اند : مؤمنان در دنيا گواهانند ، آنچه را نيكو ببينند و نيكو بدانند همان در نزد خداوند هم پسنديده و نيكوست و آنچه را زشت ببينند ، آن در پيشگاه خدا هم زشت است . ( 5 ) پيامبر ( ص ) فرموده‌اند : اى كاش برادران خود را مىديدم . گفتند : اى رسول خدا ! آيا ما كه به شما ايمان آورده‌ايم برادران شما نيستيم و حال آنكه همراه شما هجرت